Ben ağlayan şairim Bana gülmesini ögretmediler Egil de bir bak mahzun yüzüme Anlatır sana çektiklerimi Birer bıçak yarası gibi Alnımdaki çizgiler Ben mutluluk nedir bilemedim...
Bütün kapılar kapandı,dışardayım Birden karşıma çıkmayın korkuyorum Uykusuzum fena halde,sokaktayım Karanlık bastırdımı bozuluyorum Fena bir yerimden koptuğum doğru Kendimden çok fazla yaşamaktayım Nereye bağlanacak bu işin sonu Aslında ben kimim merak...
Ben acılar denizinde boğulmuşum işitmem vapur düdüklerini , martı çığlıklarını Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni Duyarım yosunların benim için ağladıklarını Ölüyüm...
söyleşirevvelce biz bu tenhalarda ziyade gülüşürdükpır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarınınne meseller...
Yerin seni çektiği kadar ağırsın Kanatların çırpındığı kadar hafif... ...
Dalsam çocukluğumun derin sokaklarına Büyüyen yanım beni arayıp bulmasa Girsem büyük dünyama birden ufalsa masa Değse alnım annemin ıslak dudaklarına Binsem günlerin bana kurduğu salıncağa Gizlensem mor salkımlı çardağında...
Anılar defterin de gül yaprağı gibi unutuldum kurudum Başıma düşmüş sevda ağı Bir başıma tenhalarda kahroldum Sen kim bilir Rüzgarlı eteklerinle Kimbilir hangi iklimdesin...
Bulutların yeryüzüne doğru saçaklandığı vakitler Sürüleri doyurmuş Köylere emin bir gece yaymış Serin ve ılık evlerin seccadelerinde Yatsılarla nehrolmuş Helal kadınlarıyla yukarılara bakıp akan Huzurlu...